Onder zeer slechte weersomstandigheden – slagregen en storm – gingen we op vrijdagavond 9 januari met elkaar naar blindeninstituut Bartimeüs in Zeist. De jeugdouderling, Bert van Niejenhuis en Jan Veldhuijsen waren bereid om deze avond ook chauffeur te zijn (tien kids in mijn Volkswagen Polo zou ook wel heeeeeeeeeeeeel krap zijn – JFS). Bert en Jan: dank voor het rijden!!

Toen we in Zeist kwamen, werden we al opgewacht door de geestelijk verzorger, Bernard Baakman. Hij voerde ons door het donker naar twee zgn. Ervaringsruimten. We werden er ontvangen door 2 gastdames. Eén was zelf blind: ze had altijd les gehad op Bartimeüs, vertelde over haar beperking, haar leven – tot – nu, haar toekomstplannen om zelfstandig te gaan wonen, haar werk op Bartimeüs. Ze sprak erover hoe zij de werkelijkheid om zich heen beleefde … en we wisselden uit of dat anders was dan bij ons. Toen gingen we de Ervaringsruimten in: het waren totaal verduisterde ruimten: er was een zitkamer nagebootst, en ook een tuin met een bruggetje. We voelden / tasten wat dingen om ons heen konden zijn … een natte dweil aan de waslijn, een brievenbus, een fiets … een fietsbel, een deurbel, liepen we nu op grint … of … ? ook dat was duidelijk een verschil. Wij tastten in den blinde terwijl hier de blinde gastdame geen enkel probleem had en exact zag waar zij moest gaan en staan. Wanneer ben je eigenlijk blind?
Wie is eigenlijk blind?
Door de ervaring van deze avond vielen ons de schellen van de ogen :

Blind zijn is een relatief begrip.

Bartimeüs